Η άλωση της Χαλκίδας από τους Οθωμανούς Τούρκους και τον Μωάμεθ τον Β΄

Στις 12 Ιουλίου του 1470 η ενετοκρατούμενη τότε Χαλκίδα, περνάει στα χέρια των Οθωμανών. Η μάχη μεταξύ Ενετών και Οθωμανών υπήρξε αρκετά σκληρή, σύμφωνα με μαρτυρίες ιστορικών και μελετητών, καθώς οι Τούρκοι επέδειξαν ιδιαίτερο μένος τόσο εναντίον των Ενετών όσο και των Χαλκιδέων. Από το 1204 έως και το 1470 η Χαλκίδα βρισκόταν υπό ενετική διοίκηση με την ονομασία Νεγρεπόντε ή Νεγκροπόντε (Negroponte) πού σημαίνει «Μαύρη Γέφυρα» από το χρώμα της ξύλινης γέφυρας πού κατασκεύασαν στη Χαλκίδα και η οποία ένωνε το νησί με τη Στερεά Ελλάδα. 

Η Χαλκίδα τα χρόνια αυτά βρισκόταν σε ανθηρή οικονομική κατάσταση, είχε πυκνή συγκοινωνία και ακμαίο εμπόριο και ήταν μετά την Κρήτη, αξιόλογο διαμετακομιστικό κέντρο. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, αλλά και τις ήττες που υπέστησαν οι Ενετοί σε στεριά και θάλασσα η Χαλκίδα έγινε η πιο σπουδαία πόλη των ενετικών κτήσεων όντας το τελευταίο προπύργιο των Ενετών στο Αιγαίο.

Πάολο Ερίτσο (Paolo Erizzo) ο Βενετός διοικητής

Βενετός βαΐλος της Χαλκίδας, (δηλαδή εκπρόσωπος της Βενετίας) είναι ο Πάολο Ερίτσο και υπεύθυνος αμύνης ο Τζιοβάνι Μποτομιέρ. Ο Πάολο Ερίτσο γεννήθηκε το 1411 στην Βενετία και σε αντίθεση με τα αδέρφια του δεν ασχολήθηκε με το εμπόριο παρά μόνο με την πολιτική. Διετέλεσε βαΐλος στην Κύπρο (ενετική αποικία) και την 30η Νοεμβρίου 1468 εξελέγη βαΐλος στο Νεγρεπόντε.

4ο Ναυτικό Σαλόνι Παραδοσιακών Σκαφών

Στον Πόρο θα φιλοξενηθεί το 4ο Ναυτικό Σαλόνι Παραδοσιακών Σκαφών, το τριήμερο 20 έως 22 Μαΐου 2016.

Αυτό ανακοίνωσε ο Δήμαρχος Πόρου Γιάννης Δημητριάδης. Η διοργάνωση γίνεται από τον Ελληνικό Σύνδεσμο Παραδοσιακών Σκαφών, τον Δήμο Πόρου και το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Πόρου.
Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν σε συνέντευξη τύπου που θα πραγματοποιηθεί στις 13 Απριλίου.

ΤΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΛΟΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟ ΛΑΜΙΑΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Εμπρόσθια όψη, κάτοψη και πλάγια όψη μίας επτήρους. Η επτήρης ήταν μία από τις αξιόπιστες πολεμικές πολυήρεις. Στα διαγράμματα του πάνω μέρος του πίνακα (τομές πλοίων) αναπαραστάται η εξέλιξη της διάταξης των κωπηλατών από την αρχική ελληνική πεντηκοντορο έως τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική τριήρη (Copyright: John Warry/ Salamander) Περί το 500 π.Χ., η τριήρης, επινόηση των Κορινθίων, έγινε το βασικό σκάφος των ελληνικών, των φοινικικών, των ετρουσκικών, κ.α. μεσογειακών πολεμικών στόλων. Στην τριήρη στηρίχθηκαν μεγάλες ή μικρές «θαλασσοκρατορίες» όπως αυτές της Αθήνας, της Καρχηδόνας, της Κορίνθου, των Συρακουσών, κ.α.

Η εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία και η κατάλυση του περσικού κράτους δημιούργησε μια νέα πολιτειακή κατάσταση για τον ελληνικό κόσμο. Τα νέα ελληνικά κράτη που δημιουργήθηκαν στην Ανατολή ήταν πολλαπλασίως μεγαλύτερα από τις παλαιές πόλεις-κράτη. Η νέα κατάσταση είχε το αντίκτυπο της στην πολεμική τέχνη, τόσο στην ξηρά όσο και στην θάλασσα. Οι παλαιοί οπλιτικοί στρατοί των λίγων χιλιάδων οπλιτών έδωσαν την θέση τους σε στρατούς πολλών δεκάδων χιλιάδων πολεμιστών, που είχαν πλέον ως βασικά Όπλα κρούσης την μακεδονική φάλαγγα και το βαρύ ιππικό. Ανάλογα, οι παλαιότεροι στόλοι των πόλεων-κρατών που είχαν ως βασικό μαχητικό πλοίο την τριήρη, αντικαταστάθηκαν από τους κολοσσιαίους στόλους των ελληνιστικών κρατών, στους οποίους τα κύρια πολεμικά ήταν μεγαλύτερες πολυήρεις, κυρίως πεντήρεις. Οι τακτικές του πολέμου στην θάλασσα προσαρμόστηκαν ανάλογα. Οι τριήρεις χρησιμοποιούσαν κυρίως την ταχύτητα και την ευελιξία τους προκειμένου να επικρατήσουν στις ναυτικές συρράξεις. Οι πεντήρεις και οι άλλες πολυήρεις στηρίζονταν στο μέγεθος και το εκτόπισμα τους. Ένα στοιχείο το οποίο έμεινε αμετάβλητο από την εποχή της τριήρους ήταν η χρήση του εμβόλου, παρότι ο ρόλος του κατά την θαλάσσια σύρραξη περιορίστηκε.

Το Αγαθονήσι ήταν ναυτική βάση της Μιλήτου

Στο ακριτικό Αγαθονήσι με τους 150 μόνιμους κατοίκους και τα 3.000 κατσίκια, που όταν χαλάει το καράβι της γραμμής μένουν οι άνθρωποι δίχως ψωμί, δεν θα περίμενε να δει κανείς έναν περιποιημένο αρχαιολογικό χώρο. Κι όμως, από το 2010, το μέχρι προ ολίγων ετών ανεξερεύνητο νησάκι, έχει στη θέση Καστράκι έναν εκτεταμένο αρχαιολογικό χώρο. Ένα αρχαίο λιμάνι με τις οχυρώσεις του, τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του για τον ελλιμενισμό πολεμικών πλοίων, ένα ιερό, μια τεράστια μελισσοκομική μονάδα και ένα εργαστήριο πορφύρας. Και επειδή το ανασκαφικό υλικό είναι πλούσιο -πολλά κινητά ευρήματα έρχονται συνεχώς στο φως-, προγραμματίζεται να κτιστεί εκεί κι ένα μικρό μουσείο (300 τ.μ.). Όλα ξεκίνησαν το 2000, όταν ο αρχαιολόγος Παύλος Τριανταφυλλίδης, της ΚΒ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Ρόδου, κλήθηκε να πάει στο Αγαθονήσι για να ελέγξει τη θέση στην οποία επρόκειτο να εγκατασταθεί μια μονάδα αφαλάτωσης. Τότε, καθ' υπόδειξιν του δημάρχου, πήγε να δει και τα σκόρπια αρχαία της βόρειας πλευράς. Δρόμος δεν υπήρχε. Πήρε μια μικρή βάρκα και πήγε διά θαλάσσης. «Τα αρχαία ήταν μέσα στα χόρτα, τα αγκάθια και τα σκίνα» θυμάται ο αρχαιολόγος. Ήταν ορατά οικοδομικά λείψανα, κυρίως οχυρωματικοί τοίχοι σε ένα βραχώδη λόφο και διάσπαρτα πάμπολλα επιφανειακά ευρήματα, όπως πήλινα και λίθινα αγγεία των ελληνιστικών και πρώιμων ρωμαϊκών χρόνων.

Μεγάλη η αρχαιολογική σημασία των ευρημάτων του Ναυαγίου του Μαζωτού

Τα αποτελέσματα των μέχρι τώρα ερευνών της υποβρύχιας αρχαιολογικής έρευνας του Ναυαγίου του Μαζωτού παρουσιάστηκαν την Τρίτη το βράδυ, στο Αμφιθέατρο της Cyta, στη Λευκωσία. Την εκδήλωση διοργάνωσαν ο Όμιλος Αυτοδυτών του Ταμείου Ευημερίας Υπαλλήλων της Cyta (ΤΕΥ-ΑΤΗΚ) και η Ερευνητική Μονάδα του Πανεπιστημίου Κύπρου. Σύμφωνα με ανακοίνωση από την Διαχειριστική Επιτροπή Ομίλου Αυτοδυτών ΤΕΥ-ΑΤΗΚ, το Ναυάγιο του Μαζωτού αφορά ναυάγιο εμπορικού πλοίου των ύστερων κλασικών χρόνων (4ου αιώνα π.Χ.), το οποίο εντοπίστηκε σε βάθος 45 μ. και μετέφερε αμφορείς κρασιού από το νησί Χίο και άλλα νησιά του Βόρειου Αιγαίου.